Déja vu

Een paar jaar geleden gaf ik hier les op de academie en zorgde ik voor mijn eigen eten en drank voor tijdens de slapeloze nacht. Ik kocht vette koeken en sliep op een plank. En nu fiets ik in dezelfde stad door compleet nieuwe wijken. Twee jaar terug was deze asfaltweg er nog niet. En dat grote gebouw daar? Toch niet wéér een porseleincentrum? Waar moeten de mensen nu hun rijst op de grond leggen om te drogen? Waar zijn de moestuintjes? Aan de rivieroever zie ik geen vrouw meer kleding wassen waar even verderop een dode hond ligt te rotten. Wel zie ik mensen in hun pyama op straat sloffen. Gelukkig maar. In het postkantoor staat er een pot lijm met een tandenborstel om je brief dicht te plakken. Gelukkig maar. En nu? Nu maak ik zoveel mogelijk beelden van klei en elke ochtend een tekening van de omgeving. Mijn lezing in het museum over het kartonproject was een succes: iedereen vocht met om een kartonnen hoofdtooi op de foto te gaan.

Ovenfeestje

Je kan veel zeggen maar één ding is zeker: ik heb nog geen verzuurde Chinees ontmoet. Ze zijn vrolijk, open en in voor gezelligheid. De nieuw gebouwde oven wordt ingezegend en gedurende 24 uur brandhout in de oven doen is er feest, slapen, eten en weer feest. Elke seconde wordt op foto en film vastgelegd. De dames dansen in de modder en de mannen kijken toe en filmen alles. Buiten regent het dat het een aard heeft. De Griekse voorspelt de toekomst die in de drab van je zojuist leeg gedronken koffiekopje ligt. Iedereen wil weten over relaties, trouwen en kinderen. Dit is het moment om bedekt te vragen of je bijvoorbeeld met een man of een vrouw gaat? Allemaal krijgen ze het advies om zich niet te veel van de familie aan te trekken. Dát lukt nooit in China

Make a crowd

Vergeten is het grote plan waarin ik het hele museum ombouw tot een oerwoud van karton en zingend via een touw aan het plafond omhoogklim. Het publiek een kartonnen hoofdtooi opzetten? Wèg, dat idee! "You make a crowd" zegt de grote baas tegen me. Dát hoef je maar één keer tegen me te zeggen: ik heb er nu zes en ze zijn steeds anders. Als ze gebakken zijn en heel uit de oven komen zijn ze nóg weer anders want het oranje wordt zwart.
Ps. Dit werk blijft in China.

Dance Party

Stel je hebt gasten. Eerst cola drinken, dan lekker eten met een cognacglas zoete wijn, dan koud bier en een sigaret. Daarna, jawel, moet iedereen een pruik op (keuze te over: lang grijs haar, kroes, rood/gele krullen). Muziek aan, Justin Bieber! Je ziet aan de snotterige poppetjes rechtsonder op de TV welke beweging je moet maken. Ondertussen kijk je wel steeds op je phone. Daarna bekijken we met z'n allen de video van de dans en dan zijn er winnaars:  degene die het best de beweging van de poppetjes heeft nagedaan. Het is geweldig leuk. Lachen voor tien, helemaal bezweet en al dat eten weg geswingd.
Wat werk betreft: Het plan met karton is van de baan, ik moet zoveel mogelijk grote beelden maken ( thema "fashion" is misschien ook al van de kaart geveegd?) en tien grote tekeningen. 1 oktober is de opening dus alle tijd van de wereld.

Aangekomen

We zijn met Simone van galerie Terra, twee Griekse dames en een Amerikaanse bulldozer uit Berlijn. We gaan een tentoonstelling maken over samenwerken. Inmiddels is mijn oorspronkelijke plan om het museum in een kartonnen oerwoud te veranderen teruggebracht tot een bloempotje van karton. Ik ben erg onzeker geworden. Vanwege de koffers met keramische spullen moeten we het overgewicht bijbetalen, ondanks mijn lichte koffer met karton.
Verrast door de openheid lees ik het volgende in de krant: onder Shanghai rotten 470000 dode varkens sinds 2013 weg en vervuilen daar de lucht en het water. 14 miljoen chinezen hebben zich in 2017 cosmetisch laten verfraaien. Oei.

Als een vlo

Als een vlo.

Als een vlo op een hete bakplaat, zo vlieg ik van de ene plek naar de andere.

Met mijn hart op St Maarten dat verwoest is door het natuurgeweld van orkaan Irma, staat mijn koffer nog in Amsterdam en zit mijn hoofd al in Jingdezhen, dè porseleinstad in China. Daar ga ik een wonderlijk plan presenteren om het museum in San Bao, Jingdezhen een verrassende invulling te geven. 

Het plan heet "Wild Nature". 

Die titel hangt gewoon in de lucht, lijkt het wel.

Chinese “Fashion” met chinees karton? 

Deze september/oktober ben ik weer uitgenodigd in Jingdezhen. 

Jingdezhen ligt in het noorden van de zuidelijke provincie Jiangxi, China. De keizers van de Ming-dynastie (1368-1619) hadden hun vermaarde porseleinovens in deze stad. Dit porselein was echter alleen bestemd voor het keizerlijke hof. Jingdezhen is de nog steeds wereldhoofdstad van het porselein. 

Dit jaar wil ik het heel anders aanpakken. Mijn nieuwste liefde is karton. Met dit materiaal versierde ik onlangs drie opera’s en de Hugo de Groot kade bij mij om de hoek.  (zie foto) 

Ik wil in het Museum San Bao, Jingdezhen een jungle van karton maken. Hoofdtooien maak ik en kleding van karton, alles met porselein klei beschilderd. 

Het thema voor de expositie is “Fashion” dus dat past precies. 

China, over een week ben ik er weer!

Dit keer ben ik gevraagd om het Museum in SanBao, Jingdezhen, China mee op te fleuren. Samen met twee Grieken en een Duitser zal ik in zes weken het publiek verbazen. En ik hoop dat te gaan doen met mijn kartonnen voorstellingen. Een maand geleden maakte ik voor het Hugo de Grootkade project zijn tijdgenoten uit de Gouden Eeuw uit karton en eerder maakte ik de kartonnen aankleding voor de opera "Metamorfose I,II en III. Ervaring genoeg zou ik zeggen, en ideeen ook!

Hugo de Groot kade project

Het Hugo de Groot kade project.
Bij mij om de hoek ligt de Hugo de Groot kade.  In de tijd dat ik in China zit houden ze er een feestmaand. En als voorbereiding voor mijn reis naar China schilder ik een handvol tijdgenoten van Hugo de Groot, hier verzameld in mij achtertuintje. Op gelakt karton (tegen de regen) hangen ze straks buiten, in de portieken van de kade. De wedstrijd " Raad de namen" waarmee je het boek  'Spinoza's achtbaan" kan winnen is klaar.

Vorig jaar heeft Saskia als artist in residence gewerkt in het keramisch werkcentrum Sanbao bij Jingdezhen(CN). Het prachtige porselein heeft ze op geheel eigen wijze verwerkt. Grote vazen beschildert ze met mensfiguren; ze lijken ruw en vlot opgezet en zijn aangevuld met druipende roodbruine vlakken. Het gebruikte goud geeft ze een rijk aanzien. Borden tooit ze met mens- en dierfiguren en ze gebruikt daarbij veelal het karakteristieke blauw. Saskia is namelijk ook een begaafd grafisch kunstenaar: ze illustreerde enkele boeken over filosofen en ontwierp decorstukken voor een opera. Op een aantal glanzend witte porseleinen kommen, van binnen goud geglazuurd, heeft ze een reliëfrand aan de buitenkant aangebracht van de figuren die zo kenmerkend zijn voor haar werk. Hoogglans geglazuurde en kleurrijke dierenkoppen vullen de collectie aan, samen met de in Hongarije vervaardigde dansende figuren uit steengoed. De bewegingen van de dansers ogen bijzonder gracieus. Het gebruik van het robuuste steengoed vormt een prachtig contrast met de elegante vormen. Deze figuren staan altijd op een bijpassende console, wat ook geldt voor de veel grotere kariatiden.

Leestip! in Amphora, het kwartaalblad van de vereniging vrienden van het gymnasium. Meteen schieten de verkoopcijfers ophoog!

Het Filosofenboek besrpoken in de Volkskrant op zaterdag 29 april!

Expositie Galerie A-Quadraat, Vorden 7 mei tot 2 juli

Via deze link is mijn nieuwste Filosofenkleurboek te bestellen:

https://www.bol.com/nl/p/het-filosofenkleurboek/9200000071290373/

Binnenkort ligt mijn Filosofen Kleurboek in de boekhandel!

Chinees porseleinen zuilen op Château Sint Gerlach

11 - 26 maart 2017 op het landgoed van Château St.Gerlach bij Maastricht toont Kunst in Valkenburg (KIV) de Chinees porseleinen zuilen van Saskia Pfaeltzer.  Chapeaumagazine schreef er een artikel over.
Locatie: Norbertinessehof 1, Valkenburg aan de Geul.

Duitsland, München. "Durst ist schlimmer als Heimwee".

Het stratenplan van Amsterdam in schilderijenvorm hangt in het museum "Alte Pinakothek", A.Cuyp, Van Ostade, d'Hondecoeter, F.Bol, Rembrandt, van Ruisdael, ter Borch. Wat konden we toen óók al geweldig schilderen! Ik ken de schilderijen uit boeken maar nu weet ik hoe groot ze in werkelijkheid zijn. Ook zie ik dat er soms onhandig geschilderd is. Dat is iets wat je niet voor mogelijk houdt maar toch zo blijkt te zijn.
De gekke koning van Beieren, Ludwig II, heeft in de omgeving van München droomkastelen gebouwd, hoog in de bergen. Er ligt sneeuw, er is niemand. De fontein is bevroren en zijn droom ook. De gouden boot, voortgetrokken door zwanen, ligt stil. Ik sta voor de dichte deur, heb dorst en heimwee naar huis. Maar eerst bier drinken in de grootste bierhal van de wereld waar de serveersters in dirndel gekleed zijn en de gasten in lederhosen liters bier wegzetten.
"Durst ist schlimmer als Heimwee" staat boven de deur. Daarom ben ik nog niet thuis.

Oostenrijk, Wenen

Je zal het altijd weer zien: nét als je weggaat wordt het leuker. 's Morgens half acht staat de pan aardappels al te koken. Hongaarse Maria Gezler-Garzuly (70+) komt om de houtoven te stoken. Onderschat haar niet: tentoonstellingen in Japan, Duitsland, Frankrijk en ze is net terug uit Barcelona. Het avondmaal door haar gekookt bestaat uit aardappels met worst en als bijgerecht aardappels.
H. rijdt twee dagen (slapen in de auto,10 graden onder nul) naar Kecskemet om mij op te halen en we gaan via Wenen terug. Deze stad staat vol met beelden. Rond 1850 was het een explosie in de beeldhouwindustrie want op elke stoeptegel zie ik een bronzen staatshoofd te paard. Ik geef pittig weerwoord met mijn bladgouden jekker. Toch is deze barokke overdrevenheid zelfs mij teveel. De grauwe houtje-touwtje jas dan maar? Dat nooit, ik doe een gouden helm op, net als dit beeld.

Pecs

Het is vier uur rijden met de bus naar de stad Pecs, vlakbij de grens van Joegoslavië. Het landschap is vlak en de eindeloze bossen met lange schaduwen zijn wit van de rijp tegen een helblauwe lucht. Het hostel in het centrum heeft acht matrassen op houten pallets per kamer. Slapen kost negen euro per nacht. Peer aan het plafond, deken voor het raam. Men slaapt gemengd. In het gemeenschapshok brandt de kacheloven op hout.
's Ochtends krijg ik een kop koffie van de Ierse gastheer in geruite pyjama. Hij is hier op doortocht op de motor met z'n vriendin. De gasten, twee broers, werkzaam in de bouw, eten, samen met hun zwangere hond luidruchtig een omelet. Er is een meisje dat een gat in de dag slaapt nadat ze de hele nacht uit is geweest. De paar dove mannen zie ik later op de dag in de stad ballpoints verkopen. Ben ik door een mug (?) gebeten? Welnee, maar vier beten en ik heb heerlijk geslapen. Pecs is een mooie stad vol gedecoreerde gebouwen. Ik krijg een rondleiding op de kunstacademie waar de keramiekopleiding bloeit. Ik zou er zo weer op school willen gaan.

Busy little girl

Ik heb mijn oude thema van de dans gekozen en in een Hongaarse jas gedaan. Mijn dansbeelden dansen samen of alleen op de hoge barokke gebouwen die je vindt in de steden langs de Donau. De gebouwen zijn dikke slagroomtaarten van burchten met grote stenen beelden op hun gevels. Ze zijn zachtgroen, vaalgeel en oudroze gekleurd, wittig aan de randen, vol krullen en guirlandes. De Donau stroomt er met een pittig vaartje langs.
Ik lijd aan het "Busy little girl syndrome". In het begin lijkt het of het nergens heen gaat maar er staat nu toch een hele nieuwe collectie werk klaar. Ik heb hier nieuwe dingen geleerd en gedaan waar ik thuis nooit op gekomen zou zijn.
Deze serie is heel uit de oven gekomen. Een stuk donkerder van kleur en kleiner (krimp) dan ik dacht, dat wel. Deze laatste week plaats ik mijn overige werk in de oven en daarna is mijn Hongaarse keramiekavontuur afgerond.
En eens kijken of het "Lazy big woman syndrome" bevalt.