Chinese bergen

Na twee dagen spelen heb ik de collectie beelden klaar. Waarom is het klaar? Om dat ze beginnen te splijten, te breken, in elkaar te storten. Het zijn beelden van de Chinese bergen. Er is klei genoeg, ik kan doen wat ik wil. Ik maak verschuivende rotsen, verzakkend gesteente, diepe spelonken, rood wit en zwart beschilderd. Het zijn beelden die ik nooit eerder maakte.

Het voelt zoals de beginjaren op de Antillen. Daar was niks, niemand wilde iets van mij, ik kon zelf bedenken wat ik ging doen en dat is hier ook zo. Als ik straks wegga laat ik alles achter. Ik bekommer me niet om houdbaarheid, technische uitwerking, of het voor de eeuwigheid is. Welnee! Het is alleen voor deze week!

Terug naar San Bao

Terug naar waar ik zeven jaar geleden aankwam, in San Bao, Jingdezhen.
Maar het verschil met toen en nu is dat er een grote snelweg door het oude dorpje en het bos aangelegd wordt. De hele dag zijn hijskranen in de weer met stenen.
Ik krijg de mooiste slaapkamer (nu met uitzicht op de snelweg) en het beste atelier.

We blijven hier tien dagen. Daarna gaan we naar verschillende centra om presentaties van werk te geven. Na een dag werken aan een ingezakt beeld is het duidelijk dat ik geen werk meeneem.
Ik besluit om te gaan spelen. Negen dagen is dan ineens een hele tijd. Ik kijk uit mijn raam en zie bergen in de mist. Hun toppen steken door een kraag van mistwolken.
Een Chinees landschap van klei, dat zal het worden.
Saskia

Tien koffers vol werk en vijf keramisten

Op Schiphol zie ik mijn medepassagiers, vier keramisten uit Frankrijk, België en Nederland die ook gaan exposeren in Peking. Eén vrouw heeft op het laatst toch geen visum gekregen. Wij kennen elkaar niet. Meteen gaat het gesprek over klei delven, boeken over keramiek en over je atelier achterlaten. Iedereen heeft dik anderhalve koffer met werk meegenomen. Tijdens de vlucht zie ik een film over Peggy Gugenheim, over haar verzameling van moderne kunst, gekozen op haar intuïtieve manier, wat later in twee leuke musea in Venetië en in New York uitmondde. Meteen na aankomst krijgen we een exquise diner aangeboden met garnalen, truffels en rode wijn in een restaurant omringd door de duurste winkels. Het is duidelijk: hier word je als keramist enorm hoog gewaardeerd!
Saskia

Opnieuw naar China!

Opnieuw naar China! 
Vandaag over een week zit ik er weer. Totaal onverwacht krijg ik twee weken terug een 
telefoontje of ik over drie weken mee wil naar Beijing voor een expositie met vier andere 
kunstenaars. Betaald, voor het overgrote deel.
"Ik bel je zo terug, dan moet je ja zeggen." zegt de galerist die me uitnodigt.

Natuurlijk zeg ik ja. Ik moet in tien dagen ter plekke werk voor de expositie maken. 
Al mijn werk dat al in China is, wordt in kisten naar Beijing vervoerd. 
De andere kunstenaars nemen hun werk mee in een koffer. 
De wereld ziet er ineens anders uit.
Wat neem ik mee? Een zak met tien kilo bronzen beeldjes, een groot wasmodel van een beeld dat
ik daar in brons ga gieten, mits niet voortijdig gesmolten. 
Blokken harde was, om iets nieuws te maken, messen, spatels, tandenborstel en een schaaf. 
Dan is de koffer vol. 
Het gloednieuwe Tree Art museum in Beijing wacht op me. 
Wat voor werk ga ik maken? 
Welke tegenwerking ga ik krijgen?
Waar liggen de valkuilen?

Saskia 
Amsterdam, 7 september 2016

Naar huis

Zolang de muziek aan staat moet je de dansvloer op.
Twee maanden werken in China is opwindend leuk en soms is het slopend.

Parijs...

Via internet heeft iedereen over de ramp in Parijs gehoord. Ik hoor het een dag later.

Gekoesterde kunstenaars

Kunstenaars.
Ze worden gekoesterd.
Maar waar?

De Chinese staat zoekt buitenlandse creatievelingen om de aan banden gelegde Chinese geest los te schudden.

Weekendje naar Jiu Jiang, Jiangxi.

We bezoeken de stad Jiu Jiang, twee uur rijden ten noorden van Jingdezhen. Onafzienbare rijen lege flats onderweg, onaf en lelijk. De wegen zijn goed, omzoomd door bloeiende struiken.

De poort is klaar

De poort is klaar! De onderdelen zijn prachtig uit de oven gekomen. Oei, hoe ga ik dit straks vervoeren?

De stad en de poort

Het is gek om de blog weg te sturen, alsof ik een fles met een boodschap in zee gooi. Af en toe spoelt ook hier een fles aan.

De poort in wording

's Morgens om 8 uur fiets ik in een half uur door een glooiend boomlandschap naar de grote vazen fabriek. De mevrouw die de patronen op de grote vazen schildert is al op haar krukje aan het werk

Ziekenhuis en feest

Was je handen, je komt net van het ziekenhuis! Vanwege een bacteriële infectie aan mijn teen(farao's, koningen en Balkenende zijn er bijna aan doodgegaan!)

Rokende puinhopen

Vorige week was er nog een kronkelig weggetje tussen oude, twee verdiepingen hoge huisjes.
Bomen, kettinghonden, oude kaartspelende mannen en overal drogende was.

De Gespreksonderwerpen

Gisteren rolden er op straat twee jongens over me heen: " teacher, teacher!".

Kalligrafieles en het plan

Ik spring op mijn gammele mountainbike en slinger tussen de gaten in het plaveisel en de mensen door naar de school voor kalligrafie. De meester staat al rokend voor zijn winkel buiten te wachten.

Auto wassen bij de rivier, terwijl de taxi wacht..

De eerste week..Niets is zo moeilijk als verplicht spelen. Ik zeg tegen mezelf: "Speel! Maak vrij werk! Speel!"
Er komt een lepeltje en een muis uit mijn handen, een potje en een auto.

In het Land der onverschilligheid

Mannen in pyamabroek, kortbenige meisjes in hotpants, zwaarbeladen fietskarren op de snelweg, vieze lucht uit de berg afval. Moeder met zoontje, mondkapjes voor, maken een selfie. Er zijn nieuwe dingen: winkels met goede, dure wijnen, koffie bars, chocoladetaarten in de etalage, schonere straten en alles is duurder.Shanghai, een stenen oerwoud van wolkenkrabbers maar in de wijk rond het hotel ruisen platanen. Het is nazomer en warm, de nacht vol mensengeluid.

Ik heb geen idee wat de komende tijd me brengen gaat, wat ga ik doen? Ik kom zonder plan. 

De Chinese taal, waar ik zo bloedig op gestudeerd heb, is verdampt, ik herinner me niets meer.

In Jingdezhen, Stad van het Witte Goud, is het alsof er een verdubbeling heeft plaatsgevonden. Nieuwbouw alom, hoge wolkenkrabbers, gloednieuwe wijken met dichtgeplakte ramen maar geen werklui. Wat is er aan de hand? Het centrum van Jingdezhen is me gelukkig bekend, het is er vies, vol en drukkend. Ik koop op de markt mannensloffen en een bloemetjesjurk die prompt kapot gaat. Voorbijgangers kijken om: ben ik toch een bezienswaardigheid of heb ik een rare outfit? 

Saskia

BOEK: Mijn verblijf in China

Eind vorig jaar was ik 2 maanden in China en heb daar naast werken ook veel meegemaakt. De werken waren al te bezichtigen in Galerie Delfi Form in Zwolle, maar er is meer te zien.

Blog nijntje art parade, 1 mei 2015

Vandaag is de nijntje art parade van start gaan, een eerbetoon aan zestig jaar nijntje.
Zestig levensgrote nijntje beelden zijn gedecoreerd

Tentoonstelling Terra’s Figuratives 2015 in Galerie Terra Delft

Vanaf 25 april toon ik mijn figuratieve keramische werk in Galerie Terra Delft.